Vanuit Christchurch, ons laatste verslag, want straks vertrekken we weer richting België ;-(

Hallo
We zijn vanmorgen (woensdag) in Christchurch gearriveerd.
We zagen die laatste dag in de stad eigenlijk niet echt zitten. Nu zijn we
echt ah aftellen.
We boeken een tramritje (hop on hop off door de stad) dat is niet teveel
nadenken en doen. Varen met een gondel en gondelier op de Avon door mooie
tuinen en genieten eigenlijk wel nog behoorlijk van deze rustige stad. Maar
we beslissen van toch nog buiten de stad te gaan slapen. Het schiereiland
Banks is ideaal.

We zijn onze laatste avond in NZ onderussen begonnen. We staan op e leuke
caravanpark in oude franse nederzetting op 70 km vd luchthaven v
christchurch. met naast ons een oud koppel dat zijn eerste dag in NZ is.
Ze krijgen onze overschotjes (afwas en wasprodukt, keukenrol, bier enz.) en
'wijze raad'.
Nu zitten we in het havendorpje Akaroa in e frans restaurant. Lekkere NZ
bubbels. Foi. Verse vis. Delicieux! Daarna 10 min steile weg tevoet naar
ons huisje op wielen. Het zit er bijna op maar we hebben genoten v ons
avontuur down under. Morgen inpakken en dan back to Belgium.

We missen jullie nu wel hoor. Hopelijk hebben jullie een beetje meegenoten.
Dikke kussen en tot in Belgie.
Kathy en Noel.

(Send by blackberry)

foto Mt Cook

meer moet dat niet zijn

Mt Cook 'Aoraki' 22/03

Zondag 22/3
We boeken nog een ‘event’ met pinguïns in Oamaru (slechts 3 zien, van ver, op 4 weken tijd, dat voldoet niet ;-)). En deze keer krijgen we de blue pinguins te zien die aan land komen. Ze zijn maar 30 cm groot (die yellow waren zeker 50 cm). Onvoorstelbaar, we zitten met 60 man, muisstil langs de weg aan het strand en de rotsen te wachten, tot de zon ondergaat en we hopen op pinguïns…
Deze keer gaat de tijd heeeeeel langzaam, maar dan plots zien we beweging in de golven, de eerste 7 laten zich door de golven op het stand ’duwen/gooien’ en huppelen en waggelen daarna verder over de rotsen, over het weggetje, richting hun broedplaats. We zien er zeker 37 passeren tijdens dat uurtje pinguïnspotting. Wij vinden dat heeeeel veeeeel, van heeeel kort bij. Volgens de lokalen zijn het er meestal veel meer, zeker 100 per avond, maar de periode van het jaar speelt een rol blijkbaar.

We rijden al richting Mount Cook en overnachten onderweg op een openbare parking in een dorpje waarvan we de naam alweer vergeten zijn.. (klein, maar ideaal om te stoppen; dan komen we morgen op een goed moment aan op Mount Cook). De wekker staat op 8 uur. Maar tegen dan zijn we al lang wakker, het is hier koud. Brrrr, Tegen het vriezen aan,… en dan is een campervan maar frisjes.. We worden wakker van de koude en streken al snel de verwarming aan.. Oef, dat helpt, en onze warme douche doet ook wonderen..

Vroeg op weg naar Mnt . Cook, En ondertussen is de mist opgetrokken, en zien we weer een stralende blauwe hemel. Zalig, (wie beweerde er weer dat het op het Zuiderieland niet zo een goed weer is? We zijn alvast blij at dit nu niet het geval is. ;-).
Btw, we hebben ons reisschema aangepast, omwille van tijdgebrek zijn we niet naar Invercargill/bluff en steward eiland geweest.. Daarvoor hebben we 2 dagen tekort… We moesten kiezen, en Mount Cook genoot onze voorkeur.. Misschien moeten we daarvoor later als we gepensioneerd zijn, nog eens terugkomen ;-)
We hebben wel de beruchte Bluff oesters gegeten (in Queentown)). Hmmm, veel vleziger, voller en minder ziltig dan de onze, en idd een delicatesse..en ook wel behoorlijk duur, maar echt wel heel lekker.

maandag 23/3
Nog maar 4 dagen te gaan, help, we willen hier blijven ;-)
Vandaag hebben we een wandeltocht gepland, richting de gletsjermeren van Mount Cook. Voorzien op alle weer en met al onze spullen in de rugzak (regenjas, water, chocolade, trui en zonnecreme factor 30) vertrekken we met ons plannetje in de hand.. 2 uur zijn we onder weg… hadden we toch maar onze wandelschoenen aangedaan… dat zou iets gemakkelijker geweest zijn. Maar we maken ons er niet druk in.. Het is alweer zo mooi, we passeren 2 hangbruggen, hebben nog steeds stralende zon, (btw factor 30 volstaat hier zelfs niet) en zien de gletsjermeren, met nog ijsschotsen op onze tussenstop.. In de zon, op een warme rots rusten we even uit, genieten we van de omgeving, zin we hoe de geltsjer in het meer verdwijnt, en dromen we even weg..
Op 1,5 uur (bergaf gaat iets sneller) staan we weer aan onze campervan… genoeg voor vandaag, een slaapplaats zoeken, nog wat kilometers wreten, (zitten nu al over de 4700 km maar daar merken we eigenlijk niets van). Morgen gaan we relaxen…

Mt Cook ofte 'Aoraki', hij die door de wolken breekt

Dinsdag 24 maart aan lake Tekapo
High guys,
How are you, everything ok?
Vandaag NIETS gedaan, we zijn van de gloednieuwe lokale Spa gaan genieten, 3 warm zwembaden, (rond de 40°).. Zon, zicht op het meer, sauna, turks stoombad…..
We zouden eigenlijk vanavond naar Christchurch moeten rijden… dan hebben we nog een ganse woensdag om deze stad te verkennen…
Donderdagvoormiddag is het inpakken, camper inleveren, en naar de luchthaven om te vertrekken richting België.
Maar we hebben geen zin om de stad te verkennen, we willen eigenlijk nog genieten van het platteland, de zon, de leemte, de onherbergzame eindeloze vlaktes die we gewisseld hebben voor de bergen…
Omdat het te koud wordt ‘s nachts, moeten we nu telkens wel overnachten op een camping, dan kunnen we inpluggen, en ons badkamerblazertje opzetten… want zo een blikken huisje op 4 wielen is niet geïsoleerd en koelt rap af.
Vannacht stralen we allebei zelf warmte af; de zon heeft ons een beetje verrast aan het meer, en we hebben de aftersun al goed kunnen gebruiken.. Maar we blijven gloeien.. ;-)

btw we zijn blij met jullie reacties en genieten jullie een klein beetje mee

mouraki boulders

beestjes

de baby zeehondjes op 10 m

de unieke yellow eyed pinguin

dunedin - moeraki

Tappen in de speights brewery

Larnach castle

Dunedin 21/03

Zaterdag 21/03 Dunedin.

Op de middag komen we aan in Dunedin, de 4de grootste stad van NZ. We bezoeken er een oude villa (Olveston house). 19de eeuwse Engelse glorie. Zo kom je er niet veel tegen hier. Zilver, koper, porselein, antiek, ‘steinway-‘vleugel van toen, perfect gestemd met prachtige klank (ma, zo’n huis, daar zou jij je direct thuis gevoeld hebben, ;-)). Ook zeer ingenieus voor die tijd, met centrale verwarming, elektriciteit, stomend water,….).

Daarna zijn we de Speights Brewery gaan bezoeken (dit was meer pa zijn stijl ;-)).
Ondertussen staat ons mobiel huisje weer op een camping (ook hier mag je niet vrij kamperen), en zitten wij in restaurant 1908 (500 m verder, en vermoedelijk ook écht van 1908), op de Otago Peninsula. Dat is het schiereilandje aan Dunedin. Veel rustiger en van hieruit kunnen we morgen de pinguïn kolonie gaan bezoeken. Er zijn in NZ naar het schijnt heel veel pinguïns,… maar wij zijn er nog maar 1 (verdwaalde) tegen gekomen, toen we gingen duiken. Fingers crossed!
Tot morgen!

Zondag 22/03
Het is koud en vochtig (dat zijn we hier niet gewoon hihi) . We gaan met een 8-wheel voertuig op zoek naar zeehonden en yellow eyed pinguins op het Otago schiereiland.
De voertuigen rijden overal door tot aan de zeehonden en hun schattige jongen. We blijven stil staan en de jongen naderen ons tot op 2 meter, even nieuwsgierig als wij.
Daarna spotten we twee yellow eyed pinguins, maar wel van heel ver. Ze zijn zeer zeldzaam naar het schijnt. We zien ze alleen door de verrekijker, en noel vraag zich af of het er wel echte zijn.. Volgens hem staan ze daar voor de toeristen. Maar de gids is zo enthousiast, dat het volgens mij wel echte moeten zijn..
Op naar het enige kasteel van NZ, Larnach castle. Eén van de kiwi top 100 to see..
Net zoals Olveston house, veel antiek.
Hier zijn ze dat niet gewoon zulke kastelen en zijn het toeristische attracties. Het is leuk om er rond te lopen, en het kasteel ook eens van binnen te zien, (tot voor een half jaar nog bewoond), maar wij hebben er mooiere in Europa. (zelfs dat van thuis naast, in Ordingen is veel mooier!!!) Het is wel grappig om te zien en te horen hoe andere toeristen er op kicken (voor de NZ’ers die er nog nooit eentje zag bv.

We lopen Trevor en Di (ana) van Adelaide (Australië) hier weer tegen het lijf. Een leuk koppel dat we al voor de derde keer terugzien. We lunchen samen en beloven (opnieuw) dat we hen zeker gaan bezoeken als we naar Australië gaan.

We verlaten Dunedin op weg naar Mt Cook via Oamaru, onderweg stopppen we bij de Mouraki boulders. Grote ronde keien op het strand, niet te verklaren, wel mooi. En hier stop je gewoon aan het strand, je loopt er naartoe, en je hoeft niets te betalen Bij ons zouden ze er al zeker inkom en parkinggeld voor gevraagd hebben. ;-)

foto

one lane bridge

de weka

Milford sound 20/03

Fox glacier

Ijs grot

Axe man en cold woman

de heli - onze taxi

Constance bay, onze slaapplaats - één van de laatste free camping place

Comet line (duo) over de buller river

Caution Weka crossing (btw de WK's hebben we ook gezien)

cape foulwind

foto's Abel tasman - oef

Milford sound 20/03

geen foto's, bummer... we proberen later nu lukt het niet


Vrijdag 20/03
Te Auna, alweer zon, het kan niet op. Wat een verschil met het Noordereiland.
Maar we klagen niet hoor. ;-)
De rit naar Milford Sound duurt 2 uur, maar daar liggen we niet wakker van, het is één en al afwisseling in landschappen. We rijden door de Homertunnel die met de hand zou gegraven zijn.. Door de meer dan 2000 m hoge bergketen heen. En aan de andere kant, nog steeds zon!.
Op Milford sound boeken we de scenic cruise, inclusief de Milford Deep, een onderwater observatorium.
Dolfijnen en pinguins zien we deze keer niet, zeehonden wel. En omdat het niet regent vandaag (360 dagen per jaar doet het dat daar wél) zijn de watervallen maar de helft zo groot, en nog steeds zijn ze immens hoog en nat (als je er onder door vaart).

19/03 Queenstown

De foto's proberen we later nog eens, lukt precies niet meer.

hier dan het tekstverslag


Donderdag 19 maart
Na enkele honderden km (ondertussen al 3800 km gereden) komen we aan in queenstown. The city of extremes.
Onderweg hebben we onze ‘extremes’ al maar geboekt in de i-site van Wanaka. Die i-sites zijn de nationale of regionale toeristenbureau’s. Je vindt ze in zo goed als alle steden, en ze zijn geweldig. Je vraagt wat je maar wil, en ze helpen je altijd verder. Ze vergelijken, ze boeken, ze informeren of er nog plaats is,… maakt hen zelfs helemaal niet uit dat het (in ons geval meestal) voor een andere locatie is, dat ze moeten boeken. De meeste toeristen blijven slechts 1 dag/nacht, en boeken doe je uiteraard de dag voordien.

Extreem 1: een rondvaart op lake Wakatipu met het stoomschip, de TSS Earnslaw, uit de jaren ‘20. Effe op het gemak een 40 minuten durende rondvaart waarbij je zelfs de stokers de kolen op het vuur ziet scheppen (1 ton kolen per uur, met 2 mannen, en dat geeft een snelheid van 12 knopen). Het extreme is hier uiteraard niet de kick, of de speed, maar wel de nostalgie, de vergane glorie, … mooi en relaxing om mee te maken (euh, wel niet zo milieuvriendelijk, want van roetfilters hebben ze nog niet gehoord ;-)). Vergelijk het stoomschip maar met de Titanic; zelfde tijd, zelfde energie, zelfde verschillende klassen aan boord, alleen allemaal wat kleiner (en deze vaart nog steeds).

Extreem 2: In de namiddag plannen we nog een vaart… eentje op de Kawarua rivier; deze keer is de boot wat kleiner.. een raft. We gaan white water rafting, categorie 3. (Er is er ook nog ééntje van categorie 4, maar gezien onze ervaring met raften, zal 3 zeker volstaan).
We zijn met twee rafts. Elk met 5 personen (inclusief de begeleider). We worden gebriefd over de do’s and dont’s, we krijgen alweer een helm, een wetsuit, en een reddingsvest.
Het waait serieus, maar de zon schijnt (we hebben echt wel geluk met het weer!). Normaal gezien duurt de tocht een uur, maar we gaan het in 3 kwartier klaren, tenzij we wat tussenstops inlassen. Slik… dat belooft… Omdat Noel graag nat wil worden, moeten wij vooraan gaan zitten… De eerste stroomversnelling is een makkie.. Bij stroomversnelling 2 mag Noel de cowboy uithangen. Zonder peddel vooraan, op het tipje van de raft, voeten in het water, 1 hand aan de koord, en 1 hand in de lucht.
Zoals verwacht lassen de gidsen een extra stop in. We leggen aan en we mogen van een klif (3m hoog) in het koude water springen; met een touw, halen ze je terug naar de kant; Alleen de mannen tonen hoe stoer ze zijn… (brrrr, het water is maar 11 graden).
Bij stroomversnelling 3 krijgen we eerst nog wat extra briefing, en moeten we de commando’s nog oefenen voor het zover is. Het is er eentje dat naar categorie 4 neigt, en als we niet doen wat de gids zegt, dan slaan we misschien om, of vliegt er iemand in het water. Veel kwaad kan dat niet, want ze duurt slechts 400 m, en daarna is het water weer rustiger… Maar geloof me, We hebben goed geluisterd, we hebben hard gepeddeld, en we hebben ons diep in de raft gezet en vastgeklampt, wanneer de gids het zei… Bumpy and wet road. Het gaat vooral snel, en is ook snel voorbij…. Dat is zeker voor herhaling vatbaar.

Btw in Queenstown en Te Anau mag je blijkbaar niet wildkamperen… Dat hebben we vanmorgen ondervonden in Queenstown… Nu zijn we geleerd, en in Te Anau hebben we ons op een caravanpark gezet.
We maken ons klaar om morgen de sounds te bezoeken, (dat zijn de NZse fjorden)…

Foto's Abel Tasman (poging 3 ondertussen)

ook niets, try later

Fox glacier

Eerst iets meer over ons avondritueel.
Noel demonteert onze keuken en installeert onze slaapkamer (eerst 5, nu nog slechts 3 minuten werk). En dan maakt hij een verslagje van onze dag op ons mini-pc’tje . Professioneel, koel, to the point en zeeeeeer zakelijk. Ik bekijk de route voor de dag nadien, leg die voor aan noel, (Noel vreet bijna alle kilometers achter het stuur en ik navigeer en lees de kaart). Ik download de foto’s op de pc, en ik herschrijf Noel zijn tekst een beetje, en voeg wat extra info toe, (dat maakt het wat aangenamer voor jullie om te lezen he ;-)).
Tegen dat ik daarmee klaar ben, is Noel al aan het snurken, en ga ik op muggen/sandfly jacht.
We zijn altijd uitgeteld. TV, radio, who needs it. Onze boeken en DVD’s/films (jaja, we hebben een flatscreen en DVD speler in onze campervan) hebben we zelfs nog niet uit de valies gehaald.


Dinsdag 17 maart Fox Glacier
En sorry, maar de foto’s volgen (hopelijk later) nog, het opladen gaat niet zo gemakkelijk…
De gletsjers Franz Jozef en Fox zijn echte toeristisch trekpleisters. We boeken een heli-hike. Hiermee slaan we 2 vliegen in 1slag. We vliegen over de gletsjer met een helikopter, landen er op, en we maken een begeleide tocht op de gletsjer zelf.
We zijn met 5 en de piloot. De lichtste moet vooraan, naast de piloot. En yes, ik (Kathy) moet/mag vooraan! Jaja, in NZ,is volgens mij de gemiddelde BMI minstens 5 hoger dan bij ons. ;-)
De piloot (lijkt amper 18, en mag hier nog geen alcohol kopen, maar vliegen met heli kan wel) maakt enkele acrobatische toeren richting berg/ gletsjer, en dropt ons op het ijs. 2 gidsen wachten ons op. De ene neemt ons mee op pad, de andere bouwt ondertussen een nieuwe landingsplatform zodat de heli ons na 3 u weer kan oppikken. We krijgen crampons voor onder onze schoenen (grote pinnen, voor meer grip), en een avon (=stok met pin, geen idee hoe dat in het Vlaams is). We hebben alweer heel veel geluk met het weer (de factor 30 en de zonnebrillen komen van pas).
Er is geen route vastgelegd, de gletsjer beweegt en verandert continu, (al voelen we daar zelf niks van), en je kan er geen pad uittekenen. De bedoeling is dat we onderweg enkele natuurfenomenen tegenkomen, door ze gewoon te zoeken; en dat lukt vrij aardig. Ijsgrotten, ijsbruggen, natuurlijke stroompjes die plots de diepte in gaan ,… Het ijs is niet wit, maar blauw, op sommige plaatsen zelf bijna violet.. De gids legt het allemaal haarfijn uit. Het heeft te maken met het breken van het licht. Maar (sorry pa ;-) ondanks mijn ‘engelbosgenen‘) optica was en is mijn sterkste kant niet.
Noel krijgt hoofdpijn, en het is ondertussen tijd dat we weer naar beneden vliegen. We gaan nog iets eten, maar de hoofdpijn wordt alleen maar erger. We beslissen van vroeg onder de lakens te kruipen. Tegen dat het middernacht is heeft Noel echter al 3 pijnstillers, zijn pilletje tegen hoge bloeddruk, en iets om zijn maag wat te kalmeren, genomen.. Niks helpt. Thuis zou hij een kwartier douchen, om de pijn te verzachten, … hier in onze campervan is de watertank nog maar halfvol. Nu missen we toch wel heel even de luxe van thuis…. Enfin, dit is volgens mij migraine, want van de stress kan het echt niet komen hier…. . Laat ons hopen dat hij er voor de rest van de vakantie van gespaard blijft he.
Btw hebben we al verteld dat de lokale banksys hier niet zo optimaal werkt voor Belgische Visa en mastercard? Ondertussen kennen we de knepen van het vak (we zijn bankiers voor iets he ;-) Swipe + insert, and swipe again..en dan je code ingeven… De NZ’ers bekijken ons wel gek en zeggen dat het anders moet, maar ondertussen weten we wel al beter…

Foto's Abel Tasman

Abel tasman tot Charleston (west coast)

Vrijdag 13/03
We vertrekken vanuit Picton op deze Friday 13 th met Kathy aan het stuur. Noel heeft last van zijn sinussen. En daar hoort hoofdpijn bij. We volgen de Queen Charlotte drive: een toeristische en highly recommended route naar Nelson. 30 km bochten door de bergen. Langs de mooiste baaitjes, inhammen en haventjes…
Omdat de weg te smal, en de te bochten scherp zijn, mag er geen zwaar verkeer door… oef geen vrachtwagens die achter Kathy hangen en haar nerveus maken als ze tegen 30 per uur door de bergen scheurt.. We stoppen in een mooi baaitje (Ruby bay) en beslissen daar ons noodrantsoen op te eten (spaghetti uit blik). De achterdeuren van de camper wijd open, richting het strand. We ruiken het zilte water en de meeuwen dreigen onze spaghetti te pikken.. Hier zouden we uren kunnen blijven genieten, maar we moeten nog naar het Abel Tasman National Park vandaag.

In Motueka stoppen we en informeren we of we er kunnen duiken… ja hoor, dat kan, maar dan moeten we een gids, de duik, het materiaal betalen, én ook nog een boot charteren… Zelfs naar NZ’dse normen is dat echt te duur.
Een dagtocht langs het strand en door de regenwouden zien we uiteraard ook wel zitten (mooi weer verwacht!) …Met de auto geraak je er niet, dus boeken we een watertaxi. Die zal ons morgen naar de mooiste strandjes van het park brengen. Van daar komen we dan te voet terug, langs het water, met de kayak en door het regenwoud. De wandelwegen zijn hier even goed onderhouden als de wegen. Wegwijzers, moeilijkheidsgraad, duurtijd, alles is picobello in orde.
Onze rugzak met veel water, zonnecrème, zwemgerief en regenjassen staat al klaar. Morgen nog voor de picknick zorgen..

To be continued tomorrow evening….

Zaterdag 14/03
Veel hebben we niet geslapen deze keer. Jonge amokmakers zorgden voor heel wat nachtlawaai. We staan vroeg op, maken een lekkere picknick klaar (boterhammetjes, banaan, appel, powerbars… ) we kunnen er tegen aan gaan, en gaan op zoek naar onze watertaxi.
Na een rustige boottocht van een uurtje worden we op een prachtig strand gedropt. Van daar uit is het te voet naar een ander strandje (2 baaitjes verder) waar de watertaxi ons om 5 weer zal oppikken. We leggen de eerste 8 km af in 3 uur. Afwisselend strand en bos, berg op, berg af…
Ons zwemgerief gaan we niet nodig hebben, het water is azuurblauw, maar ijskoud…langer dan 2 seconden hou je het er niet in uit.. 16 graden.. Brrrr….
We stoppen op een mooie lookout om te picknicken. Het zicht over de baai is adembenemend.
Het 2de deel van de route is ofwel kort (bij laag water loop je gewoon een half uurtje over het strand), ofwel heel lang nl 4 km, waarover je minstens 2 uur loopt, want bij hoog water moet je door het woud, opnieuw berg op berg af… We hebben ‘chance‘… en krijgen de lange mooie weg te gaan en te zien.. We stoppen even bij Cleopatra’s pool. Neen, geen swimming, pech, want het water is er even koud als de zee…Wel risky, want je moest een riviertje over via spakgladde rotsen. Niet diep, niet gevaarlijk, wel koud en nat…. Ik heb de overtocht van Noel gefilmd… was bijna materiaal voor funniest home video’s J vermoedelijk gecensureerd. .

Om 4 uur komen we uitgeput aan op het strandje (die 2 x 2 u fitnesstraining per week zijn daar niks tegen). Maar de zon schijnt, het is er rustig en buiten een paar moedige kajakkers die passeren, zijn we er zo goed als alleen… Om 5 u is de watertaxi er weer, en die brengt ons weer naar de bewoonde wereld.

Abel Tasman (= de Nederlander die het land de naam Nieuw Zeeland gaf), we hebben slechts een heel klein stukje van je nationaal park mogen ontdekken, maar dat was een belevenis die we niet snel gaan vergeten. Ik voel mijn enkels, mijn voeten, en mijn kuiten met de seconde stijver worden.. Wat een geluk dat we morgen vooral km moeten afleggen met de wagen, richting westkust.. Het schijnt dat het daar natter en kouder is.. Maar tot nu toe heeft er nog niet veel geklopt van de weersverwachtingen, dus misschien hebben we geluk, en hebben wij daar wel zon? Who cares, we zijn op goei en slecht weer voorzien…

We stoppen al om 20 h, na amper 80 km, in Tapawera, het hol van …. We zijn te moe, en hier is een kleine camping. De prijs is amper 10 eur voor 2 personen, de camper én elektriciteit. Maar alle faciliteiten zijn er en alles is primitief en verouderd, maar heel proper… er is zelfs een wasmachine en een droogkast. Ideaal om nog wat spullen te wassen.
En nu ’oogjes dicht en snaveltjes toe - slaap lekker’.

Zondag 15/03
Vanuit Tapawera rijden we naar Murchison. Onderweg zien we de grootste swingbridge van NZ over de Buller River. We stoppen uiteraard om een kijkje te nemen en we laten ons verleiden tot een Cometline flight in duo. (als alternatief voor een bungeejump, kan dit ook al tellen). Ze steken ons in een harnas en aan en stevige kabel (op 80 m hoog) maken we een deadride naar de andere kant van de 160 m lange brug. Als je het solo doet haal je een snelheid van 40 à 50 km/ uur. Met 2 zwaargewichten samen, gaat het ‘ietsje’ sneller.
We strekken daarna nog even de benen en maken een wandeling door het oude goudzoekersgebied en rijden dan verder door de prachtige Buller kloof.
Typisch voor NZ zijn de one lane bridges of de one lane ways. Van 2 rijstroken ga je naar 1, omdat de weg of de brug te smal is. Gelukkig zijn er duidelijke voorrangsregels en zijn de chauffeurs (ook Noel) hoffelijk - wees een heer in het verkeer.

Overal waar je stopt, vind je altijd heel wat toeristische informatie. We lezen dat er in Charleston de mogelijkheid is om te gaan blackwater raften… Whitewater raften dat kennen we, (en dat hebben we gepland voor Queenstown of Te Anau). Blackwater raften is eigenlijk hetzelfde, maar dan ook onder de grond, via grotten. Yes, dit lijkt iets voor ons.

We reserveren deze trip voor morgen en we zoeken de Constance Bay op, waar het aanbevolen is te parkeren, free camping, en we genieten alweer van het zicht op de baai en de ondergaande zon…. Meer moet dat niet zijn.
Er is 1 ding in NZ dat behoorlijk tegenvalt en dat zijn de sand flees…. Overal zitten deze vervelende vlooien/vliegjes. En ze steken altijd als ze kunnen. Als je ze voelt, is het meestal al te laat. Verdomd kleine beestjes en hun steken zijn een stukje erger dan onze muggenbeten. Onze (jaja, ook die van Noel die in belgië noooooit gestoken wordt) benen, enkels, tenen, armen,….. Ze zijn al serieus getatoeëerd ondertussen. Een zalfje helpt enkele uren tegen de jeuk. Krabben doe je best niet! Dat maakt het alleen maar erger… Als het kriebelt…… AFBLIJVEN, alleen besef je dat ‘s nachts soms te laat… grrrr….

Maandag 16/03
Het goudstadje Charleston (nu 150 inwoners, vroeger in de golden days 20.000) ontwaakt en wij ook. We gaan naar de uitbaters van de underworld rafting.
We zijn met 5 (wij, een Nederlands koppel + de gids).
We krijgen al een deel van onze uitrusting: helm met lampje, wetsuit van 7mm (watertemperatuur ongeveer 11°), botjes, peddelhandschoenen en een reddingsvest.
Dan stappen we de bus in en we rijden naar een speciaal bushtreinstationnetje. Van daaruit gaat het langzaam de bush in. Na 2 km droppen ze ons in het midden van het regenwoud. In de changing area (lees: open plaatsje in the bush) mogen we onze natte, koude uitrusting aantrekken. En daar krijgen we elk nog een binnenband (yep, want daarin zullen we gaan raften). De ingang van de grot ligt 80 meter hoger…Tegen dat we daar boven aankomen hebben we helemaal geen koud meer.
We volgen de ondergrondse gangen ongeveer 2 km te voet. Het lampje op de helm komt goed
van pas. Het is er pikkedonker. Wat we ondertussen te zien krijgen is ongelooflijk; rotsformaties, stalactieten, girafprints, duizenden schitterende diamanten (waterdruppels op het plafond) andere prachtige afzettingen….

Na de kalksteen (limestone) krijgen we keien en we zakken af naar het water. De gids stelt voor om de lampen te doven. Slik. Zo gezegd, zo gedaan. We worden verrast door 100de glowworms die de grotten ‘verlichten’.
En dan volgt de rit door de grotten (nog 1km ongeveer) in het water. In onze binnenbanden, aan mekaar gehaakt, in het donker, laten we ons meedrijven. Boven ons verlichten miljoenen glowwormen (precies de melkweg) onze weg. Onbeschrijflijk. We eindigen in een ondergronds meertje, en komen via een smalle uitgang in de rivier terecht (the Nile); van daaruit raften we, buiten, in de zon, verder naar onze pick-up plaats. Onderweg komen we enkele kleine versnellingen tegen, net genoeg om helemaal nat te worden. Op www.caverafting.com (onder 2009-03-09 morning) hebben ze de foto’s van onze ‘expeditie’ gezet. We hebben ze zelf nog niet gezien…
Tot nu toe zijn de weergoden ons al beter gezind geweest op het Zuidereiland dan op het Noordereiland. Van mij mag dit zo blijven ;-)
We hadden eigenlijk op onze rit naar de 2 Glaciers niks voorzien, behalve genieten van het mooie landschap en kilometers vreten.. Deze 2 leuke extraatjes, die zullen we niet snel vergeten…

Ik las in het vliegtuig in de Vitaya van februari (of was het de Goedele?) dat blije mensen hun geluksgevoel niet afhangt van de hoeveelheid materiële dingen die ze hebben of verwerven, maar dat blije mensen gelukkiger worden van de ervaringen die ze opdoen, van de nieuwigheden die ze ontdekken.
Wel, dat klopt zeker en vast wat ons betreft. We verleggen samen voortdurend onze grenzen, (letterlijk en figuurlijk) en we genieten bewust én intens van al deze nieuwe grootse natuurwonderen, maar ook van alle kleine dingen. Elke dag is er wel iets waarvan we verwonderd zijn, of waarvan we zeggen dat we dat nooit willen vergeten.
Tegenover deze ’relatief’ korte periode die ons behoorlijk wat centjes kost, staat een hoop ervaringen, herinneringen die onbetaalbaar zijn, en die oneindig lang gaan ‘meegaan’.
We weten nu al dat we, (net zoals van onze vorige reizen) nog heel lang gaan blijven nagenieten van ons avontuur Down Under.
We hebben vanavond voor een Aussiemeal gekozen; krokodil als voorgerecht en kangoeroe als hoofdschotel. Lekker!
Time to sleep.. Morgen gaan we de bergen in: Fox Gacier en Frans Jozefs Glacier staan op ons te wachten.

Foto kaikura

Zuidereiland

Hallo allemaal… Het is nog steeds elke dag intens en bewust genieten hier….

11/03
De ferry vertrekt met een uur vertraging.
Hij was blijkbaar te laat toegekomen.
Eens ons wagentje vastgeketend is, gaan we naar de passagiersdekken… een bioscoop, cafeetjes, restaurant, winkeltjes… Alles vind je er terug. We hebben nog niet gegeten en beginnen daarom maar met een quick lunch.. Veel meer dan dat verorberen we niet meer tijdens onze 4 u durende overtocht, want eens we de haven verlaten hebben, wacht ons de woeste zee. De kapitein waarschuwt iedereen voor 3 m hoge golven. Je zou denken dat zo een schip daar geen last van heeft… hadden we maar iets ingenomen tegen de reisziekte.. De kotszakjes worden met hopen verdeeld, en ze doen ook regelmatig dienst. Noel krijgt het moeilijk, en frisse lucht doet wonderen. Hij staat bijna 3 uren buiten te bibberen.. We zijn blij en opgelucht wanneer we op het Zuidereiland toekomen. Moe, koud, maar we hebben onze kotszakjes tenminste niet nodig gehad.. Velen anderen wel hoor..

Volgende keer doen we de overtocht met het vliegtuig ;-)
We besluiten om toch nog naar onze volgende bestemming te rijden. De volle maan verlicht de weg alsof het een Belgische autostrade is. We rijden tot in Kaikoura, de walvis- zeehond en dolfijn- en duikplace to be van het Zuidereiland! Als we er toekomen is het tijd om ons tafeltje om te bouwen tot ons bed… Het is er koud, dus proberen we onze chauffage uit. Dat breekt de koude en dat volstaat… ‘s Morgens willen we een duiktrip boeken, maar alles is voor de rest van de week volzet.. Pech voor Noel, want hij wilde echt wel graag weer het sop in. Ik zag het al niet zitten om in zo een koud water te springen (14-16°) brrr veel te koud voor mij… Dan gaan we maar wat wandelen en een whalewatchcruise doen… en we krijgen er geen spijt van.. (deze keer zijn we wel in de pharmacy pilletjes gaan halen, want ze hadden ons gewaarschuwd dat de zee wild zou zijn). Die dag heeft niet iedereen de chance gehad walvissen te spotten… maar wij zien 3, grote kanjers die net enkele minuten naar boven komen om verse lucht te happen, en dan weer naar de diepte verdwijnen.. Een kippenvelmoment. Op de terugtocht komen we een school dusky dolfijnen tegen. Zeker 200. Alweer kippenvel, ze zwemmen sierlijk tot op enkele meters van de boot, en tonen hun kunstjes.

Kaikoura wil zeggen ‘crayfish eten’ in het maori. We kunnen toch niet vertrekken zonder deze lekkere kreeften geproefd te hebben. Voor nog geen 40 eur verorberen we er elk eentje, met nog wat mossels en st-jacobsvruchten erbij. Dit culinair festijn speelt zich af op een klein strandje. Meer dan een BBQ, een chef met een ‘frietkraamachtig’ keukentje, enkele tafeltjes en de ondergaande zon heb je niet nodig… En gezien het no licence is, krijg je er geen alcohol geserveerd. Dan geldt BYO of Bring your own. We zijn dat in België niet gewoon, maar hier is het normaal dat je dan je eigen flesje ontkurkt… Ik haal een pintje (Stella, mijn thuis is waar mijn stella staat ;-)) voor Noel uit onze frigo, en schenk mezelf een lekker glaasje sauvignon blanc uit.. De lokale wijn, die lekker fruitig en fris is, en ideaal bij deze maaltijd past.
De foto’s hebben we nog niet kunnen downloaden, maar volgen zeker later nog.. Nu op zoek naar wifi in Picton, om ons verslagje op onze site te zetten.

Wellington en einde Noord eiland

Wellington 10 en 11/03

De hoofdstad van NZ.
Slechts 400.000 inwoners en het kleine broertje van Auckland.
Kunst, cultuur, everything, you name it
‘S Avonds hebben we nog een toerke in Wellington gedaan. The beehive, parliament, St Pauls Old church zagen we allemaal vanuit onze campervan… We vonden gewoon geen deftige parkeerplaats voor ons huisje op wielen in de ‘big city’.
Een slaapplaats vinden we wel…enkele kilometers buiten het centrum, op een kleine parking, net naast het water… veel wind die avond, maar al snel staan er meerdere campervans rond ons, en hebben we daar minder last van.

11/03 Naar het Te Papa museum.
Het museum is prachtig en we hebben te weinig tijd om alles te zienn omdat we de ferry geboekt hebben die namiddag. Met een uur vertraging, door het slechte weer in Cook Strait, vertrekken we richting South Island.

Afsluiter Noordereiland….
Naast de toeristische highlights, de vriendelijke mensen en de prachtige uitgestrekte natuur met zijn wisselende landschappen en vegetatie (zoals het in de boekjes staat) zijn er hier nog enkele van onze eigen vaststelling ….
- Bakeries zijn geen bakkerijen zoals bij ons, het zijn winkeltjes met alle soorten koeken, doughnuts, muffins, zoetigheid, brownies, maar een echt brood kan je er niet vinden.
- s’avonds loopt er amper volk op straat
- Er rijden hier veel gekende merken van wagens rond, maar meestal modellen die we wij ons niet kunnen kopen.
- Je kan maar best je Visa én Masterkaart mee hebben, want de ene keer werkt visa niet, de andere keer is het MC die faalt,
- De toiletten (ook de openbare!) zijn hier allemaal altijd proper. Echt overal!
- Bijna iedereen woont in een gelijkaardig houten huis, bungalowstijl, je bestelt het (cataloog, of kiest er eentje uit hun aanbod dat ze langs de weg tentoonstellen) en enkele weken later staat het er.
- Brievenbussen staan meestal gegroepeerd, langs de hoofdweg..
- Zoveel schapen en koeien tezamen heb je nog nooit gezien (en de koeien zijn meestal helemaal zwart, of met een heel ander vlekkenpatroon dan de onze -)
- De eerste roofvogel die je boven de bossen ziet cirkelen, trekt direct je aandacht, want bij ons zie je die nog maar zelfden. De 20ste diezelfde dag, merk je niet meer op.
- De NZ’ers haten de possums, Het zien er nochtans zo een lieve, kleine, fluffie zachtaardige beestjes uit.. Maar deze knaagdieren zijn zoals onze ratten, .. Erger nog, want ze bijten alles kapot. De kleine boompjes, de jonge scheuten en kiwi eieren (van de bedreigde niet vliegende vogels) zijn hun favoriete maaltijd. Hoe meer je er dood rijdt hoe beter, maar tot nu toe zijn we er van gespaard gebleven…
- Elke dag komen we wel ergens wegenwerken tegen. De NZ’ers onderhouden hun wegen heel goed, en opvallend zijn de vele vrouwen die aan wegenwerken doen. Zware pletwalsen, grote grasmaaiers… Meestal zit er een vrouw achter het stuur!
- Heel wat volk loopt op blote voeten rond. Niet dat ze zich geen schoenen kunnen permitteren, (echte armoede hebben we nog niet gezien). Ze dragen er gewoon geen.
- Kathy vindt de (vele) kronkelende bergwegeltjes maar niks.. Maar als er dan nog rukwinden aan te pas komen, zou ze liever te voet gaan… .

Lokale champy en Lagavulin

Taranaki en Huka falls

LOTR land

Mt Ruapehu & Chateau tongariro

Pohutu geiser

Haka

Rotorua - Tongariro

Rotorua 07/03
De stress is nu echt wel volledig weg… We genieten en we go with the flow…
We hebben een Maori event geboekt. Een avond bij de familie/stam Mitae. We krijgen hun dansen, hun gevechten, wapens en hun tattoo’s te zien. Een ceremonie met de nodige uitleg. De topper is hun oorlogshaka. Indrukwekkend is een understatement… Daarna zitten we aan tafel met een Iers, Engels, Australisch en Amerikaans koppel, en krijgen we een hangimaaltijd geserveerd… (niet te verwarren met hun hongi; de neuzen 2 keer tegen mekaar duwen als groet) Hangi is een beetje te vergelijken met een BBQ bij ons… het eten wordt goed verpakt en boven een open kuil, met hete stenen, enkele uren gekookt/gebakken/gebraden/gestoomd..
Lekker, en veel te veel…. De Amerikanen zijn niet te spreken over de manier waarmee hun overheid met de centen van de mensen omgaat, de Ieren willen vooral hun pint leeg hebben voor ze weer weg moeten, en de Australiërs zijn, net zoals de NZ’ers, zo vriendelijk dat ze ons direct inviteren om bij hen langs te gaan in Adelaide, wanneer we Australië gaan verkennen.. Dat zal echter niet voor direct zijn…

In Rotorua parkeren we ons veilig in een caravanpark. Dat is de enige plek in NZ waar ze dat aanraden. Er zou een bende zijn die campers kraakt die wild geparkeerd staan… We maken van de gelegenheid gebruik om vers water te tanken, en de chemische wc en vuilwatertank leeg te maken, en we profiteren van wasmachines en drogers; onze was is op enkele uren, voor enkele dollars volledig gedaan en gedroogd… Ze wassen hier allemaal met koud water. Alles ruikt fris en ziet er proper uit, dus blijkbaar gaat dat even goed als warm water…

08/03: We vertrekken richting Taupo. Onderweg stoppen we bij nog enkele geothermale sites. Mudpools, craters, geisers, zwaveldampen … alles is de revue gepasseerd. De Pohutu geiser was prachtig, 3 keer per uur spuit hij 15 m hoge fonteinen.
In Taupo staan de Hukka falls en de prawnfarm op de agenda… Omdat er hete waterbronnen in de rivier stromen, kunnen ze er energie winnen en hebben ze er vijvers van 28° gemaakt voor de kweek van reuzescampi’s. (de grootste zou 68 cm zijn). De farm is voor kinderen een leuke bedoening, maar wij zijn vooral geïnteresseerd in het restaurant dat er aan verbonden is… We bestellen gewoon een prawnschotel voor 2, een glaasje wijn, en een pint bier… We krijgen maar liefst een halve kilo scampi‘s, in lookboter klaargemaakt, en 2 emmertjes.. (water en afvalemmertje). Om uw vingers van af te likken… dat hebben we dan ook gedaan.. Delicious….
De hukka falls, die gaan we met de Huka falls jetboat bezoeken. Dit ding scheurt met een snelheid van 80 km/h over het water. Dit gebeurt niet in een rechte lijn maar met scherpe bochten en zelfs 360° draaien.. Een ware belevenis. Noel kikt op de boot, ik op de falls die we heel kort kunnen naderen… Ma en pa niet panikeren, we zijn voorzichtig.. Het is allemaal veilig hoor.

Na deze thriller vertrekken we met een rustig gangetje langs het Taupomeer richting Turangi.
Morgen staat het Tongariro national park op programma. Die naam zegt jullie (behalve Diane en Tanja) waarschijnlijk niet veel, maar hier werd heel veel gefilmd voor de Lord of The Rings. Weet je nog - Mordor - Emyn Muil - Plains of Gorgeroth - Mt Doom. Dat zien we morgen…. Zonder filmsterren, maar met ons als figuranten..

Hebben we eigenlijk al verteld dat het weer ondertussen veranderd is in zon, en dat Kathy haar antibiotica prachtig werk geleverd heeft? We hebben daarom maar beslist om vanavond maar weer een lekker flesje NZse bubbels te kraken in ons mobiel huisje… Onze plastieken champiefluten, die we met de handbagage mee hadden, hebben al dienst bewezen.

We staan nu op een parking en naast ons, is net een zeiler komen te staan… met een prachtige boot op zijn trailer... Hij is bij de KFC een burger gaan halen en in zijn boot gekropen…
Wij hebben lekkere pasta gegeten (een potje Bertollisaus, wat beefgehakt, pasta, een blokje kaas en een rasp, hmmm). Life is beautiful…

Het enige nadeel van wild kamperen is dat je er geen wifi hebt… we kunnen dus nu niets op onze blog zetten.. Maar misschien lukt ons dat morgen wel..

Tongariro NP 09/03
De mega wandeling van de crossing zit er niet in Bummer….. Het is stormweer type 3 (wat dat ook moge zijn) maar het weer laat het niet toe….te slecht (wind, regen dan weer zonneschijn, regen ….)
We besluiten dan maar enkele andere kortere wandelingen te doen. Richting grootste skigebied van NZ.. De liften voor de skywalk zijn toe (te veel wind)…. Dan maar de korte klim door Mordorland…. .PRACHTIG!
We rijden terug wat naar beneden, richting Chateau Tongariro, en door te zakken geraken we onder de dikke wolken, en krijgen we weer wat zon… We laten ons niet kennen en maken een kleine wandeling van 3 uur naar Taranaki Falls. Het landschap verschilt bij elke km, prachtig. Het weer wisselt constant van zon naar wind naar regen …. Alweer een unieke ervaring… to remenber.. We hebben de crossing dan wel niet kunnen doen, maar deze uitstappen zijn ook echt wel de moeite hoor.
Na deze tocht (moe, spierpijn, blaren… J ) vangen we de terugweg naar Taupo aan. Tussendoor stoppen we nog even voor 2 kleine wandelingen… De bergen onthullen zich, de wolken trekken af en toe weg, en we krijgen een mooi zicht op de vulkanen Mt Ngauruhoe en Mt Ruapehu. Af en toe zien we een klein beetje sneeuw… de top blijft verborgen…

Naar Napier dan maar. Een wisselend landschap; bossen, weiden met duizenden schapen en koeien, grasvlakten, heide, kale gebieden, wijngaarden, …berg op, berg af,
Gewoon prachtig om door te rijden.

Napier 09/03
Aankomst in de vroege avond..we vinden snel een parkeerplaatsje aan de zeepromenade, Vanavond vallen we in slaap met het geluid van de golven als achtergrondmuziek….Maar eerst nog eens lekker uit eten. We vinden een restaurant, nogal deftig, maar we gaan toch binnen in jeans, t-shirt en sandalen. Not done in Belgium, but in NZ - no worries.
Hmm, haut cuisine, tegen zeer democratische prijzen… en dan onze camper opzoeken….
Bij het zien van de promenade, schieten we allebei in een lach; de bomen zijn allemaal nog van kerstverlichting voorzien…

En nu naar Wellington… morgen de overzet naar het Zuider Eiland… help, we zijn bijna halfweg L

Foto Coromandel- Rotorua

Het smalspoortreintje in Coromandel (rudi geen kriebels?)

.

.

.

Rotorua museum, het oude badhuis

Hell's gate, mooi maar stinken

De schapen en het scheren

Tuatara, overblijfsel uit de prehistorie enkel te zien in NZ

Richting Rotorua

Coromandel 06/03

Het eten in de Pepper Tree gisteren was zeer lekker. Lokale mossels (echt grote beesten), een fles Morton schuimwijn op dezelfde wijze gemaakt als champy. Ook de drie druiven en LEKKKKEEERRR.
Als hoofdgerecht hebben we de ‘vis van de dag’ genomen, vers en wederom echt LEKKKEEERRR, het chocomousse dessert als afsluiter was weerom L……
En dat heeft ons 140 NZD gekost, ongeveer 56 euro… het leven is hier echt niet zo duur als we gedacht hadden…

Vrijdag 06/03 - Coromandel
Het regent nog altijd. Maar zelfs in de regen is het treintje door het regenwoud een must… 2,5 km smal spoor, door tunneltjes, door goudzoekergebied, door en langs watervalletjes, tot aan de Eyefulltower. Een uitkijkpunt waar je bij mooi weer een prachtig zicht hebt op de baai…. Maar wij zien bomen en regen en wind…. De storm van Auckland is volgens de gids tot hier gezakt…. Hij volgt ons gewoon…..
Noel zegt dat er bij ‘ons’ schoner volk rond loopt. En ik moet hem gelijk geven. What you see is what you get….. En van dolce en gabanna, hilfiger enzo hebben ze hier nog niet gehoord… kleurencombinaties zoals hier, kom je bij ons niet tegen.. Maar niemand die er om geeft… een short, sandalen of groen caoutchou botten (lees laarzen), een T-shirt en een regenjas liefst in allemaal verschillende kleuren die niet echt matchen, zijn hier common…
Maar daar tegenover staat een gastvriendelijkheid, een gedienstigheid, en een natuurlijke authenticiteit die alle vechtende kleuren teniet doen. Het is niet te beschrijven hoe de NZ’ers omgaan met iedereen. Zo spontaan, open, nieuwsgierig, dit zijn wij Belgen niet gewoon. Daar kunnen wij nog heel wat van leren.

Ondertussen zitten we in de enige bar/cafe van Waihi… Tussenstop voor een koffietje, maar dat serveren ze in deze poolbar niet… we moeten echter nog wat rijden en they don’t drink and drive here… wij dus ook niet.

Op weg naar Waihi zijn we nog gestopt in Hahei. We wilden een fikse wandeling maken naar the cathedral coves (must do volgens de boekskes) en dan in ‘Hot water beach’ onze eigen badkuip op het strand maken. Dat was de ‘bedoeling’. Maar de stortregen op weg naar de coves volstond als douche… dan maar geen coves en warme badkuip. Maar effe het zand afspoelen onder onze douche, ons omkleden in ons mobiel huisje en weer op weg…

Vanavond overnachten in Whaitanga, en morgen doorrijden naar Rotorua, tenzij het weer opklaart… dan gaan we duiken in de bay of plenty…
Tot later en duim voor zon….

Tauranga 06/03
Niet tot in Whaitanga geraakt owv het slechte weer en het werd te rap donker. We zijn dan maar gestopt in Tauranga.
‘s Morgens opgestaan met zon! YES en dan nog eens 10 km langs de kust gereden, surfers, zwemmers, golven,….. Een totaal ander gevoel dan die vervelende regen. We verlaten het schiereiland en rijden naar Rotorua. Effe voorzichtig zijn, want de weg is ondergelopen…. Spannend, maar langzaamaan rijden de auto’s één voor één door de megaplas.

Rotorua 07/03
We komen aan in Rotorua. Dat ging vlot. We hebben een drukke planning, en starten bij de Hell’s gate; warme modderpoelen, kokend water… en stinken naar zwavel. Knap natuurfenomeen…. Via de i-site in het centrum van Rotorua boeken we enkele attracties. We bezoeken het Rotorua museum, dat is een oud badhuis waar het water opgewarmd werd door de geothermale activiteit in Rotorua. Rotorua ligt in de krater van de oude Tarawera vulkaan.
Daarna bezoeken we een schapenfarm. De scheerder geeft er een show om u tegen te zeggen… We leren welke rassen van schapen er zijn… , en op een paar minuten tijd scheert hij een schaap, toont hij hoe zijn herdershond alle bevelen opvolgt, en zien we hoe hij schapen bij mekaar drijft. Een knap staaltje vakmanschap en heel wat humor.
We willen de zorb uitproberen, maar we moeten eerst nog langs de Rainbow springs.. Een park met inheemse dieren… De Kea, de kiwi, de kaka, deze keer the real stuff!
Vanavond zien we onze eerste Haka en eten we typisch maori… een hangi maaltijd in een maoridorp. Knappe cultuur met mooie waarden…

foto kauri bomen

Tane mahuta.. zie die kleine mensen beneden....

Foto's vervolg TTKK

opgelet met onze spiegels please.....

Foto's onderweg TTKK naar Coromandel

Vertrek uit Tutukaka richting Coromandel

Vertrek uit Tutukaka 04/03

Weinig geslapen, veel wind en ons huisje op wielen schommelde en huilde.
Daarenboven had Kathy last van haar rug/nieren. Onze eerste opdracht is een dokter vinden. In NZ kies je je dokter niet (id in Nederland). Je krijgt er eentje toegewezen, maar wat met toeristen? De eerste kleine dokterspraktijk zat volgeboekt met vaste cliënten/ patiënten… maar geen nood. De receptioniste regelde direct een afspraak in het medisch centrum van het volgende stadje… Daar was nog wel een gaatje te vinden voor toeristen op doorreis. Blijkbaar last van infectie van de nieren… (reden: te lange vlucht, te weinig water, … ). Maar een dosis antibiotica verhelpt dat wel.
Nu niet getreurd, onze reis gaat verder. Op aanraden van een ‘local’ gaan we niet naar Cape Reinga. “They have marketed the place very well but beaches like that you can see everywhere”.

Dan naar Kaikohe waar we de Ngawha springs opzoeken. Het blijken thermale geneeskrachtige warmwaterbronnen te zijn. Lijkt niet al te proper dus terug op weg. Een beetje verder is het Hone Hiki monument, niet echt een monument, maar eerder een rustige picknick plaats met een mooi uitzicht.
Onze tocht gaat verder door het Waipoua forest, zeer mooi alhoewel we regen op ons dak krijgen.
We stoppen even aan de Tane Mahuta: een zeeeeeeer oude en grote kauri boom. Ons fototoestel is te klein (of de boom te groot) om deze op één foto te krijgen. 2000 jaar oud en één en al kracht.

Via de mooie baai in Omapere komen we uiteindelijk aan in Matakohe. Het bezoek aan het kaurimuseum is voor morgenvroeg. Nu zoeken we een parkeerplaats om te overnachten, opnieuw eens goed te slapen en morgen er fris en monter weer tegenaan te gaan.

Matakohe 05/03
Bezoek aan kauri museum.
Kauri = inheemse boom welke men tracht te beschermen. Het museum behandelt zowel de bomen als het leven van de houthakkers en de ‘gum’diggers, gum is de naam die men geeft aan het hars van de kauriboom. Een booming business rond de jaren 1900... Je waant je even 100 jaar terug.
En het regent.
We vertrekken dan maar naar het schiereiland Coromandel. Een deel via autostrade want het is een lange tocht.

We bereiken de vroegere goudzoekerstad Thames, net een plaatje uit een moderne western.
Gebouwen zoals in de far west van 1870, maar dan nu voorzien van huidige reclame borden.
We slaan weer wat proviand in want een mens moet af en toe wat lekkers eten en drinken onderweg nietwaar, en dan naar het stadje/dorp(?) Coromandel.
We rijden van baai naar baai, de ene nog mooier dan de andere. Het moet nog prachtiger zijn als de zon schijnt… maar die beelden we ons dan maar gewoon in want het giet en waait nog steeds… :-)
De bochtige smalle weg, niets voor Kathy, kronkelt door het landschap over berg en dal.
De wind en regen nemen in hevigheid toe waardoor we 5 min te laat arriveren bij het bureau van toerisme (isite). We zoeken en vinden een rustige parkeerplaats, verder rijden in dit weer heeft weinig zin, en we hebben een gezellig visrestaurantje gezien Pepper tree. Hmm..daar gaan we eten… en als er wifi is, dan posten we dit bericht ineens op onze blog.
Morgenvm staat een toeristisch treinritje door goudzoekersgebied op het programma en afhankelijk van het weer, maken we nog een boswandeling, of zetten we de tocht verder op zoek naar wat beter weer (aan de andere kant van het schiereiland.
Maar hierover later meer.

duiken en dolfijnen