Fox glacier

Eerst iets meer over ons avondritueel.
Noel demonteert onze keuken en installeert onze slaapkamer (eerst 5, nu nog slechts 3 minuten werk). En dan maakt hij een verslagje van onze dag op ons mini-pc’tje . Professioneel, koel, to the point en zeeeeeer zakelijk. Ik bekijk de route voor de dag nadien, leg die voor aan noel, (Noel vreet bijna alle kilometers achter het stuur en ik navigeer en lees de kaart). Ik download de foto’s op de pc, en ik herschrijf Noel zijn tekst een beetje, en voeg wat extra info toe, (dat maakt het wat aangenamer voor jullie om te lezen he ;-)).
Tegen dat ik daarmee klaar ben, is Noel al aan het snurken, en ga ik op muggen/sandfly jacht.
We zijn altijd uitgeteld. TV, radio, who needs it. Onze boeken en DVD’s/films (jaja, we hebben een flatscreen en DVD speler in onze campervan) hebben we zelfs nog niet uit de valies gehaald.


Dinsdag 17 maart Fox Glacier
En sorry, maar de foto’s volgen (hopelijk later) nog, het opladen gaat niet zo gemakkelijk…
De gletsjers Franz Jozef en Fox zijn echte toeristisch trekpleisters. We boeken een heli-hike. Hiermee slaan we 2 vliegen in 1slag. We vliegen over de gletsjer met een helikopter, landen er op, en we maken een begeleide tocht op de gletsjer zelf.
We zijn met 5 en de piloot. De lichtste moet vooraan, naast de piloot. En yes, ik (Kathy) moet/mag vooraan! Jaja, in NZ,is volgens mij de gemiddelde BMI minstens 5 hoger dan bij ons. ;-)
De piloot (lijkt amper 18, en mag hier nog geen alcohol kopen, maar vliegen met heli kan wel) maakt enkele acrobatische toeren richting berg/ gletsjer, en dropt ons op het ijs. 2 gidsen wachten ons op. De ene neemt ons mee op pad, de andere bouwt ondertussen een nieuwe landingsplatform zodat de heli ons na 3 u weer kan oppikken. We krijgen crampons voor onder onze schoenen (grote pinnen, voor meer grip), en een avon (=stok met pin, geen idee hoe dat in het Vlaams is). We hebben alweer heel veel geluk met het weer (de factor 30 en de zonnebrillen komen van pas).
Er is geen route vastgelegd, de gletsjer beweegt en verandert continu, (al voelen we daar zelf niks van), en je kan er geen pad uittekenen. De bedoeling is dat we onderweg enkele natuurfenomenen tegenkomen, door ze gewoon te zoeken; en dat lukt vrij aardig. Ijsgrotten, ijsbruggen, natuurlijke stroompjes die plots de diepte in gaan ,… Het ijs is niet wit, maar blauw, op sommige plaatsen zelf bijna violet.. De gids legt het allemaal haarfijn uit. Het heeft te maken met het breken van het licht. Maar (sorry pa ;-) ondanks mijn ‘engelbosgenen‘) optica was en is mijn sterkste kant niet.
Noel krijgt hoofdpijn, en het is ondertussen tijd dat we weer naar beneden vliegen. We gaan nog iets eten, maar de hoofdpijn wordt alleen maar erger. We beslissen van vroeg onder de lakens te kruipen. Tegen dat het middernacht is heeft Noel echter al 3 pijnstillers, zijn pilletje tegen hoge bloeddruk, en iets om zijn maag wat te kalmeren, genomen.. Niks helpt. Thuis zou hij een kwartier douchen, om de pijn te verzachten, … hier in onze campervan is de watertank nog maar halfvol. Nu missen we toch wel heel even de luxe van thuis…. Enfin, dit is volgens mij migraine, want van de stress kan het echt niet komen hier…. . Laat ons hopen dat hij er voor de rest van de vakantie van gespaard blijft he.
Btw hebben we al verteld dat de lokale banksys hier niet zo optimaal werkt voor Belgische Visa en mastercard? Ondertussen kennen we de knepen van het vak (we zijn bankiers voor iets he ;-) Swipe + insert, and swipe again..en dan je code ingeven… De NZ’ers bekijken ons wel gek en zeggen dat het anders moet, maar ondertussen weten we wel al beter…