19/03 Queenstown

De foto's proberen we later nog eens, lukt precies niet meer.

hier dan het tekstverslag


Donderdag 19 maart
Na enkele honderden km (ondertussen al 3800 km gereden) komen we aan in queenstown. The city of extremes.
Onderweg hebben we onze ‘extremes’ al maar geboekt in de i-site van Wanaka. Die i-sites zijn de nationale of regionale toeristenbureau’s. Je vindt ze in zo goed als alle steden, en ze zijn geweldig. Je vraagt wat je maar wil, en ze helpen je altijd verder. Ze vergelijken, ze boeken, ze informeren of er nog plaats is,… maakt hen zelfs helemaal niet uit dat het (in ons geval meestal) voor een andere locatie is, dat ze moeten boeken. De meeste toeristen blijven slechts 1 dag/nacht, en boeken doe je uiteraard de dag voordien.

Extreem 1: een rondvaart op lake Wakatipu met het stoomschip, de TSS Earnslaw, uit de jaren ‘20. Effe op het gemak een 40 minuten durende rondvaart waarbij je zelfs de stokers de kolen op het vuur ziet scheppen (1 ton kolen per uur, met 2 mannen, en dat geeft een snelheid van 12 knopen). Het extreme is hier uiteraard niet de kick, of de speed, maar wel de nostalgie, de vergane glorie, … mooi en relaxing om mee te maken (euh, wel niet zo milieuvriendelijk, want van roetfilters hebben ze nog niet gehoord ;-)). Vergelijk het stoomschip maar met de Titanic; zelfde tijd, zelfde energie, zelfde verschillende klassen aan boord, alleen allemaal wat kleiner (en deze vaart nog steeds).

Extreem 2: In de namiddag plannen we nog een vaart… eentje op de Kawarua rivier; deze keer is de boot wat kleiner.. een raft. We gaan white water rafting, categorie 3. (Er is er ook nog ééntje van categorie 4, maar gezien onze ervaring met raften, zal 3 zeker volstaan).
We zijn met twee rafts. Elk met 5 personen (inclusief de begeleider). We worden gebriefd over de do’s and dont’s, we krijgen alweer een helm, een wetsuit, en een reddingsvest.
Het waait serieus, maar de zon schijnt (we hebben echt wel geluk met het weer!). Normaal gezien duurt de tocht een uur, maar we gaan het in 3 kwartier klaren, tenzij we wat tussenstops inlassen. Slik… dat belooft… Omdat Noel graag nat wil worden, moeten wij vooraan gaan zitten… De eerste stroomversnelling is een makkie.. Bij stroomversnelling 2 mag Noel de cowboy uithangen. Zonder peddel vooraan, op het tipje van de raft, voeten in het water, 1 hand aan de koord, en 1 hand in de lucht.
Zoals verwacht lassen de gidsen een extra stop in. We leggen aan en we mogen van een klif (3m hoog) in het koude water springen; met een touw, halen ze je terug naar de kant; Alleen de mannen tonen hoe stoer ze zijn… (brrrr, het water is maar 11 graden).
Bij stroomversnelling 3 krijgen we eerst nog wat extra briefing, en moeten we de commando’s nog oefenen voor het zover is. Het is er eentje dat naar categorie 4 neigt, en als we niet doen wat de gids zegt, dan slaan we misschien om, of vliegt er iemand in het water. Veel kwaad kan dat niet, want ze duurt slechts 400 m, en daarna is het water weer rustiger… Maar geloof me, We hebben goed geluisterd, we hebben hard gepeddeld, en we hebben ons diep in de raft gezet en vastgeklampt, wanneer de gids het zei… Bumpy and wet road. Het gaat vooral snel, en is ook snel voorbij…. Dat is zeker voor herhaling vatbaar.

Btw in Queenstown en Te Anau mag je blijkbaar niet wildkamperen… Dat hebben we vanmorgen ondervonden in Queenstown… Nu zijn we geleerd, en in Te Anau hebben we ons op een caravanpark gezet.
We maken ons klaar om morgen de sounds te bezoeken, (dat zijn de NZse fjorden)…