Zuidereiland

Hallo allemaal… Het is nog steeds elke dag intens en bewust genieten hier….

11/03
De ferry vertrekt met een uur vertraging.
Hij was blijkbaar te laat toegekomen.
Eens ons wagentje vastgeketend is, gaan we naar de passagiersdekken… een bioscoop, cafeetjes, restaurant, winkeltjes… Alles vind je er terug. We hebben nog niet gegeten en beginnen daarom maar met een quick lunch.. Veel meer dan dat verorberen we niet meer tijdens onze 4 u durende overtocht, want eens we de haven verlaten hebben, wacht ons de woeste zee. De kapitein waarschuwt iedereen voor 3 m hoge golven. Je zou denken dat zo een schip daar geen last van heeft… hadden we maar iets ingenomen tegen de reisziekte.. De kotszakjes worden met hopen verdeeld, en ze doen ook regelmatig dienst. Noel krijgt het moeilijk, en frisse lucht doet wonderen. Hij staat bijna 3 uren buiten te bibberen.. We zijn blij en opgelucht wanneer we op het Zuidereiland toekomen. Moe, koud, maar we hebben onze kotszakjes tenminste niet nodig gehad.. Velen anderen wel hoor..

Volgende keer doen we de overtocht met het vliegtuig ;-)
We besluiten om toch nog naar onze volgende bestemming te rijden. De volle maan verlicht de weg alsof het een Belgische autostrade is. We rijden tot in Kaikoura, de walvis- zeehond en dolfijn- en duikplace to be van het Zuidereiland! Als we er toekomen is het tijd om ons tafeltje om te bouwen tot ons bed… Het is er koud, dus proberen we onze chauffage uit. Dat breekt de koude en dat volstaat… ‘s Morgens willen we een duiktrip boeken, maar alles is voor de rest van de week volzet.. Pech voor Noel, want hij wilde echt wel graag weer het sop in. Ik zag het al niet zitten om in zo een koud water te springen (14-16°) brrr veel te koud voor mij… Dan gaan we maar wat wandelen en een whalewatchcruise doen… en we krijgen er geen spijt van.. (deze keer zijn we wel in de pharmacy pilletjes gaan halen, want ze hadden ons gewaarschuwd dat de zee wild zou zijn). Die dag heeft niet iedereen de chance gehad walvissen te spotten… maar wij zien 3, grote kanjers die net enkele minuten naar boven komen om verse lucht te happen, en dan weer naar de diepte verdwijnen.. Een kippenvelmoment. Op de terugtocht komen we een school dusky dolfijnen tegen. Zeker 200. Alweer kippenvel, ze zwemmen sierlijk tot op enkele meters van de boot, en tonen hun kunstjes.

Kaikoura wil zeggen ‘crayfish eten’ in het maori. We kunnen toch niet vertrekken zonder deze lekkere kreeften geproefd te hebben. Voor nog geen 40 eur verorberen we er elk eentje, met nog wat mossels en st-jacobsvruchten erbij. Dit culinair festijn speelt zich af op een klein strandje. Meer dan een BBQ, een chef met een ‘frietkraamachtig’ keukentje, enkele tafeltjes en de ondergaande zon heb je niet nodig… En gezien het no licence is, krijg je er geen alcohol geserveerd. Dan geldt BYO of Bring your own. We zijn dat in België niet gewoon, maar hier is het normaal dat je dan je eigen flesje ontkurkt… Ik haal een pintje (Stella, mijn thuis is waar mijn stella staat ;-)) voor Noel uit onze frigo, en schenk mezelf een lekker glaasje sauvignon blanc uit.. De lokale wijn, die lekker fruitig en fris is, en ideaal bij deze maaltijd past.
De foto’s hebben we nog niet kunnen downloaden, maar volgen zeker later nog.. Nu op zoek naar wifi in Picton, om ons verslagje op onze site te zetten.