Vertrek uit Tutukaka richting Coromandel

Vertrek uit Tutukaka 04/03

Weinig geslapen, veel wind en ons huisje op wielen schommelde en huilde.
Daarenboven had Kathy last van haar rug/nieren. Onze eerste opdracht is een dokter vinden. In NZ kies je je dokter niet (id in Nederland). Je krijgt er eentje toegewezen, maar wat met toeristen? De eerste kleine dokterspraktijk zat volgeboekt met vaste cliënten/ patiënten… maar geen nood. De receptioniste regelde direct een afspraak in het medisch centrum van het volgende stadje… Daar was nog wel een gaatje te vinden voor toeristen op doorreis. Blijkbaar last van infectie van de nieren… (reden: te lange vlucht, te weinig water, … ). Maar een dosis antibiotica verhelpt dat wel.
Nu niet getreurd, onze reis gaat verder. Op aanraden van een ‘local’ gaan we niet naar Cape Reinga. “They have marketed the place very well but beaches like that you can see everywhere”.

Dan naar Kaikohe waar we de Ngawha springs opzoeken. Het blijken thermale geneeskrachtige warmwaterbronnen te zijn. Lijkt niet al te proper dus terug op weg. Een beetje verder is het Hone Hiki monument, niet echt een monument, maar eerder een rustige picknick plaats met een mooi uitzicht.
Onze tocht gaat verder door het Waipoua forest, zeer mooi alhoewel we regen op ons dak krijgen.
We stoppen even aan de Tane Mahuta: een zeeeeeeer oude en grote kauri boom. Ons fototoestel is te klein (of de boom te groot) om deze op één foto te krijgen. 2000 jaar oud en één en al kracht.

Via de mooie baai in Omapere komen we uiteindelijk aan in Matakohe. Het bezoek aan het kaurimuseum is voor morgenvroeg. Nu zoeken we een parkeerplaats om te overnachten, opnieuw eens goed te slapen en morgen er fris en monter weer tegenaan te gaan.

Matakohe 05/03
Bezoek aan kauri museum.
Kauri = inheemse boom welke men tracht te beschermen. Het museum behandelt zowel de bomen als het leven van de houthakkers en de ‘gum’diggers, gum is de naam die men geeft aan het hars van de kauriboom. Een booming business rond de jaren 1900... Je waant je even 100 jaar terug.
En het regent.
We vertrekken dan maar naar het schiereiland Coromandel. Een deel via autostrade want het is een lange tocht.

We bereiken de vroegere goudzoekerstad Thames, net een plaatje uit een moderne western.
Gebouwen zoals in de far west van 1870, maar dan nu voorzien van huidige reclame borden.
We slaan weer wat proviand in want een mens moet af en toe wat lekkers eten en drinken onderweg nietwaar, en dan naar het stadje/dorp(?) Coromandel.
We rijden van baai naar baai, de ene nog mooier dan de andere. Het moet nog prachtiger zijn als de zon schijnt… maar die beelden we ons dan maar gewoon in want het giet en waait nog steeds… :-)
De bochtige smalle weg, niets voor Kathy, kronkelt door het landschap over berg en dal.
De wind en regen nemen in hevigheid toe waardoor we 5 min te laat arriveren bij het bureau van toerisme (isite). We zoeken en vinden een rustige parkeerplaats, verder rijden in dit weer heeft weinig zin, en we hebben een gezellig visrestaurantje gezien Pepper tree. Hmm..daar gaan we eten… en als er wifi is, dan posten we dit bericht ineens op onze blog.
Morgenvm staat een toeristisch treinritje door goudzoekersgebied op het programma en afhankelijk van het weer, maken we nog een boswandeling, of zetten we de tocht verder op zoek naar wat beter weer (aan de andere kant van het schiereiland.
Maar hierover later meer.